Τζον Ριντ – Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο

14 08 2012

Το βιβλίο «Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο» είναι ένα ιστορικό ντοκουμέντο, το ζωντανό χρονικό της πιο μεγάλης, της πιο κοσμογονικής κοινωνικής επανάστασης όλων των εποχών: Της Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης του ρώσικου προλεταριάτου έτσι όπως το έζησε ο κομμουνιστής Αμερικανός δημοσιογράφος Τζον Ριντ. Το βιβλίο δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν η ιστορία της Οχτωβριανής Επανάστασης, άλλωστε γράφτηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά τη διεξαγωγή της, γεγονός που δικαιολογεί τις τυχόν ανακρίβειες ή υποκειμενικές κρίσεις του συγγραφέα. Παρ’ όλα αυτά έχει αξία από τη σκοπιά της παρακολούθησης ημέρα την ημέρα αυτών των ιστορικών στιγμών για το ρώσικο και το παγκόσμιο προλεταριάτο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Δήμητρα Πέτρουλα – “Πού ‘ναι η μάνα σου μωρή;”

15 01 2012

«Το βιβλίο μου πίστευα πως ήθελα να το γράψω για πολλούς λόγους: Σα μνημόσυνο για τους σκοτωμένους μου, σαν σιωπηλό μοιρολόι, σαν κλάμα που στάλαζε γραμμή από την ψυχή μου, σαν ξέσπασμα στο παράπονο για- τί αναγκάστηκα να περάσω τόσο φοβερά παιδικά χρόνια και να ζήσω τρέ- χοντας κι όχι αργά και φυσιολογικά. Να ξεριζωθώ και να ζω σε ξένη χώρα φιλόξενη αλλά μακρινή κι αλλόφυλη. Σαν παράκληση στους ανθρώπους της προόδου, ώστε να κάνουν το παν για να μην έρχονται ποτέ και πουθε- νά τέτoια φοβερά χρόνια. Σαν γέλιο πικρό και ειρωνικό στους θύτες, όταν και όποτε προσπαθούνε και αποτολμούνε να βγούνε θύματα. Τελικά, πίστεψα πως είχα υποχρέωση να το γράψω σαν ελάχιστη ανταπόδοση στην πoλύτιμη και συνάμα βαριά κληρονομιά που μoυ αφήσανε οι σκοτωμένoι μου γονείς και τ’ αδέρφια μου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Δημήτρης Ραβάνης–Ρεντής – «Ο Δρομάκος με την πιπεριά»

11 12 2011

Τεράστιο είναι το έργο του κομμουνιστή λογοτέχνη Δημήτρη Ραβάνη – Ρεντή. Αποτυπώνει κορυφαίες στιγμές της ταξικής πάλης στη χώρα μας στις οποίες έδρασε και ο ίδιος ο συγγραφέας. «Ο Δρομάκος με την πιπεριά» θα μείνει στα νεοελληνικά γράμματα σαν ένα κλασικό έργο που θα δίνει στον αναγνώστη των επερχόμενων γενεών, όπως και στο σημερινό, όλη την ομορφιά, το πάθος και το μεγαλείο της Εθνικής Αντίστασης. Στις σελίδες του βιβλίου συμπυκνώνεται η ψυχή της μαχόμενης αθηναϊκής συνοικίας, της μαχόμενης Ελλάδας. Από το μερικό δίνει το ολικό. Κινεί μάζες. Φωτίζει χαρακτήρες. Δίνει πίνακες. Μπαίνει στην ψυχή του απλού ανθρώπου της γειτονιάς. Ξέρει αυτόν τον άνθρωπο καλά και βλέπει τη λεπτομέρεια που γενικεύει. Κρατάει την αφήγηση ζωντανή. Εχει γοργές εναλλαγές. Πλούσια ψυχολογία. Συγκρούσεις χαρακτήρων. Νιώθεις το μεγάλο στοιχείο που χαρακτηρίζει την αληθινή τέχνη, το στοιχείο της μέθεξης. Είναι ένα θαυμάσιο έργο της αντιστασιακής λογοτεχνίας μας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Κωστής Σωτηρόπουλος – «Ζωή δίχως συμβιβασμούς»

12 06 2011

Στο υγρό, τυφλό, κελί των φυλακών υψίστης ασφάλειας της Κασσάνδρας, ακούγονταν μόνο οι άναρχες ανάσες εφτά – οχτώ νέων παλικαριών, που ‘βγαιναν μέσα απ’ τα τρίσβαθα της ψυχής τους.

Πάνω στις σάρκες τους ήσαν φανερά τα ολοζώντανα αυλάκια, που είχαν χαράξει κάποια ανθρωπόμορφα τέρατα στην προσπάθεια να τους συνετίσουν, ν’ αλλάξουν τη λογική και την πίστη τους. Ν’ αποσπάσουν ομολογίες για αποτρόπαια εγκλήματα που τους καταλόγιζαν, να προδώσουν συντρόφους που αγωνίζονταν λεύτεροι.

Κι όμως μέσα τους υπήρχε μια κρυφή μεγαλειώδης δύναμη, που τους έκανε να υπομένουν καρτερικά το ιερό μένος των προσωπιδοφόρων ανθρωποειδών να ξεσπάσει πάνω τους. Να προσμένουν, δίχως το φόβο στην ψυχή και στα σπλάχνα, το στερνό ταξίδι.

Σ’ αυτό το κελί, αίθουσα αναμονής για το στερνό ταξίδι, η κίνηση δε σταματούσε σχεδόν καθόλου. Μέρα παρά μέρα έπαιρναν κάνα δυο για εκτέλεση, ενώ, μόλις άρχιζαν να αραιώνουν, κουβαλούσαν νέους ταξιδιώτες!

Ο λόγος για το βιβλίο του Κωστή Σωτηρόπουλου, «Ζωή δίχως συμβιβασμούς» που κυκλοφορεί από τη «Σύγχρονη Εποχή».





Γεωργία Καλαμποκά – «Εμένα μου το ‘παν τα πουλιά»

12 06 2011

Το «Εμένα μου το ‘παν τα πουλιά» δεν είναι ένα βιβλίο για την παραλία. Ο τίτλος ακόμα δίνει το κλίμα του βιβλίου, «δυο μαύρα χελιδόνια/πως θα περάσω βάσανα/ πως θα περάσω ντέρτια». Είναι οι ιστορίες γυναικών που πέρασαν «της ελιάς το φαρμάκι». Και ο έρωτας δεν είναι τρυφερός. Η χαρά, η ευτυχία δε διαρκούν πολύ, σαν να πρέπει να την πληρώσουν τα πρόσωπα με πολλαπλάσια πίκρα. Και η συγγραφέας χρησιμοποιεί πολύ καλά την προοικονομία στην αφήγηση. Δε μας αφήνει να παρασυρθούμε. Μας προϊδεάζει έγκαιρα για τις ανατροπές.

Σαν ξεκινήσει κανείς το διάβασμά του δύσκολα θα το σταματήσει. «Μονορούφι» να το τελειώσει. Το έχει κερδίσει αυτό η συγγραφέας. Με την πρωτότυπη και καλά δουλεμένη δομή και αφήγηση, με τη ζωντανή της γλώσσα. «Δεν παίζει με τις λέξεις. Τις κάνει ανάσες και σπαράγματα, ποίηση και μουσική, αφήγηση σε παρελθόν και παρόν». Δύσκολο να πιστέψεις ότι είναι το πρώτο της μυθιστόρημα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





«Είσοδος Κινδύνου»

12 06 2011

Καθ’ οδόν: Σε ημίφωτα λογοτεχνικά σοκάκια…

Κυριακή είναι σήμερα, η μέρα είναι δική μας. Προτείνουμε να φύγουμε, να ξεφύγουμε από την γκρίζα καθημερινότητά μας… Ας δράσουμε, ας αποδράσουμε με ένα αστυνομικό βιβλίο, ένα βιβλίο διαφορετικό από τα άλλα. Λάμπει ο ήλιος, κρίμα είναι να τη χάσουμε. Πάμε στο λιμάνι και μπαίνουμε στο πρώτο πλοίο κρατώντας έναν τόμο στο χέρι.

***

Αν το τολμήσουμε και αψηφήσουμε τους δισταγμούς μας για τους ενδεχόμενους κινδύνους και εισχωρήσουμε στην «Είσοδο Κινδύνου» θα ζήσουμε ευχάριστες στιγμές, με πολλές εκπλήξεις, άλλοτε ευχάριστες άλλοτε σκοτεινές αλλά πάντα εκπληκτικές. Ανατροπές, σασπένς, αγωνίες, διαψεύσεις και όλα όσα συνοδεύουν τις αστυνομικές ιστορίες υπάρχουν σε κάθε σελίδα.. Οπως είπαμε παραπάνω, εδώ μιλάμε για ένα εγχείρημα πρωτόγνωρο, πρωτότυπο, έξυπνο αλλά και δύσκολο, ένα εγχείρημα με κανόνες. Μια συναρπαστική σπαζοκεφαλιά; Ενα ευχάριστο αίνιγμα, ένα λογοτεχνικό σταυρόλεξο; Τι είναι τέλος πάντων η Είσοδος Κινδύνου; Λίγο απ’ όλα και όλα. Οι αναγνώστες, ή μάλλον οι συνταξιδιώτες μας θα γνωριστούν με την οικογένεια Ρούσσου, και θα «διαβάσουν» την ιστορία τους σε δεκαέξι διαφορετικές εκδοχές με κοινές όμως προδιαγραφές! Και για να ξέρουμε – περίπου – τι μας περιμένει ρίχνω μια βιαστική ματιά στο Παράρτημα της Εισόδου σε εκείνα που σημειώνει ο Επιμελητής της έκδοσης Αντώνης Γκόλτσος και σας το μεταφέρω με δικά μου λόγια. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Γεωργία Ανεζίνη-Λεράκη – «Η περιπέτεια μιας καρδερίνας»

30 04 2011

«Η περιπέτεια μιας καρδερίνας» τιτλοφορείται το παραμύθι της πολυγραφότατης Γεωργίας Ανεζίνη – Λεράκη. Δίνοντας στα πουλιά «ανθρωπινή λαλίτσα», μέσα από την περιπέτεια μιας καρδερίνας, της Ριρής, που από λεύτερη και συντροφευμένη με το Ρένο, θα βρεθεί στο σπίτι της μικρής Μαρίας, σε ένα κλουβί συντροφιά με ένα καναρίνι, το Χάρη, θα «βαφτιστεί» Βιολέτα, θα αγωνιστεί για να γεννήσει τα πουλάκια της, θα ξανασμίξει με τον αγαπημένο της και θα λευτερωθεί από άλλα πουλιά – κάνει τα παιδιά να αγαπήσουν το διάβασμα, το καλό εξωσχολικό βιβλίο, τη φύση και τα πλάσματά της. Και παράλληλα τα μαθαίνει την «αλφαβήτα» εκείνων των αξιών που αξίζουν στον άνθρωπο και στη ζωή, όπως η αγάπη, η μητρότητα, η γονική φροντίδα και τρυφερότητα, η αλληλεγγύη, η φιλία, η συντροφικότητα, η ελπίδα, η λευτεριά και η ομορφιά του αγώνα για την απόκτησή της.

Η ομορφιά των εικόνων που ζωγράφισε η Εύα Μελά με θερμά χρώματα, που «ανασαίνουν» τις μυρουδιές της γης, τα αρώματα των λουλουδιών, τις ευωδιές του δάσους, συντροφεύουν μοναδικά το κείμενο. Ενα εκδοτικό κομψοτέχνημα, πανόδετο βιβλίο, μια προσφορά της «Σύγχρονης Εποχής» στον παιδόκοσμο.