Κώστας Γκριτζώνας – Μαχήτριες του Δημοκρατικού Στρατού

15 03 2011

Καθώς όλο και περισσότεροι ιστορικοί αρχίζουν να μελετούν την περίοδο του εμφυλίου πολέμου και κάποιοι από αυτούς επιδιώκουν τη δήθεν «αντικειμενική» επανεξέταση – διάβαζε επανασυκοφάντηση – του άνισου, μπροστά στον πάνοπλο, αγγλοαμερικανοκίνητο ελληνικό στρατό, και γι’ αυτό πολλαπλά ηρωικού αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, δεν είναι μόνο αναγκαία, αλλά είναι και πολύτιμα τα βιβλία-μαρτυρίες των ΕΑμιτών αγωνιστών, που αδυσώπητα διωκόμενοι ξαναβγήκαν με το ΔΣΕ στα βουνά. Τέτοιο πολύτιμο βιβλίο είναι η μαρτυρία του μαχητή του ΕΛΑΣ και έπειτα του ΔΣΕ, Κώστα Γκριτζώνα «Μαχήτριες του Δημοκρατικού Στρατού (Η τολμηρότερη ιστορία που γράφτηκε στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου, 1946-1949)» (εκδόσεις «Φιλίστωρ»). Ο συγγραφέας μετά από μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία, όσον αφορά στη συμμετοχή γυναικών σε πολέμους και επαναστάσεις ανά τον κόσμο και τους αιώνες, αναδείχνει την τεράστια διαφορά των μαχητριών του ΔΣΕ, συγκριτικά με την αναγκαστική ή παρορμητική στράτευση γυναικών. Μια διαφορά ουσίας (πατριωτικής, ιδεολογικής, ηθικής, συναισθηματικής), αφού η ένταξη των γυναικών στο ΔΣΕ ήταν συνειδητή, εθελοντική, αφιλοκερδής προσφορά χιλιάδων αγωνιστριών του λαού μας, που βιώνοντας – και εκείνες παρότι γυναίκες – τη μεταβαρκιζιανή δολοφονική τρομοκρατία, αποφάσισαν να αγωνιστούν στο πλάι των γιων, των πατεράδων, των αδελφών, των αγαπημένων τους και σε αμέτρητες περιπτώσεις και σε δεινότατες καταστάσεις και αναδείχτηκαν σε πρότυπα γενναιότητας, ηρωισμού και αυτοθυσίας, που ανάλογά τους δεν υπάρχουν, ίσως, στον κόσμο.





Ιζαμπέλ Αλιέντε – «Η ονειρεμένη μου πατρίδα»

23 10 2004

Η διάσημη, πολυγραφότατη, πολυμεταφρασμένη, Χιλιανή, γεννημένη στη Λίμα, συγγραφέας Ιζαμπέλ Αλιέντε (ανιψιά του ηρωικού Προέδρου της Χιλής, Σαλβαδόρ Αλιέντε, η οποία έχει το ίδιο όνομα με την κόρη του), με την ευκαιρία των 30 χρόνων από το αμερικανοκίνητο πραξικόπημα του Πινοτσέτ, έγραψε ένα ακόμη βιβλίο. Βιβλίο της βιωματικής αλήθειας, του καημού και της νοσταλγίας της για την αγαπημένη της πατρίδα, τη Χιλή, που της τη στέρησαν ντόπιοι φονιάδες – όργανα του αμερικάνικου κεφαλαίου. Αναφερόμαστε στο βιβλίο «Η ονειρεμένη μου πατρίδα», το οποίο σε όμορφη μετάφραση της Κλαίτης Σωτηριάδου κυκλοφόρησε η «Ωκεανίδα». Η ταλαντούχα συγγραφέας (πρώην δημοσιογράφος) με καθάριο ρεαλισμό, αλλά και γυναικεία ευαισθησία πλάθει λογοτεχνικά τα προσωπικά της αισθήματα – από την ημέρα (11/9/1973) που «η ζωή της κόπηκε», βλέποντας να αιματοκυλιέται η πατρίδα της και να κόβεται ο δρόμος της σοσιαλιστικής προκοπής της – τις σκέψεις και αναμνήσεις της από την πατρίδα της. «Τίποτα δεν ξανάγινε όπως ήταν πριν, έχασα την πατρίδα μου και περιπλανιέμαι, όπως πάντα περιπλανιούνται οι αναμνήσεις», λέει με πίκρα η συγγραφέας, εκφράζοντας όχι μόνο τη δική της οργή και λύπη για την απώλεια της πατρίδας της, αλλά και όλων των συμπατριωτών της, που είτε αναγκάστηκαν να περιπλανηθούν στο εξωτερικό, είτε έμειναν χαροκαμένοι, βασανισμένοι, «εξόριστοι» στον ίδιο τους τον τόπο.