Γιώργης Τρικαλινός – «292 ημέρες μετά τον Γράμμο-Βίτσι»

27 06 2011

Το βιβλίο αυτό αναφέρεται στην εποχή μετά την επίθεση του κυβερνητικού στρατού ενάντια στις θέσεις όπου βρίσκονταν οι δυνάμεις του ΔΣΕ τον Αύγουστο του 1949.

Αν θα ήθελε κανείς ν’αναζητήσει το βασικό, το κύριο που μας προσφέρει αυτό το έργο, θα έβλεπε να ορθώνεται μπροστά του ο γνήσιος λαϊκός αγωνιστής. Τον βλέπουμε στις 292 μέρες να υποβάλλεται σε μια σωματική και ψυχική δοκιμασία που φτάνει ως τα έσχατα, που δεν έχει όρια, μα που δεν υποτάσσεται. Ταυτόχρονα υποβάλλεται σε εξίσου σκληρή δοκιμασία και η πίστη στα ιδανικά του, στις ιδέες που υπερασπίζεται, χωρίς και αυτή τη φορά να λυγίσει.

Advertisements




Τριαντάφυλλος Γεροζήσης – «Ανταρτόπουλο στο ΔΣΕ (Το χαμένο ημερολόγιο)»

27 06 2011

Πληθαίνουν – ευτυχώς – τα βιβλία βιωματικής μαρτυρίας αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, προσφέροντας στους ιστορικούς πλουσιότατη, πολύπλευρη, πολύτιμη, αυθεντική «ύλη», ώστε να γραφτεί, κάποτε, ακέραια η ιστορική αλήθεια για τους αγώνες του λαού μας και τους πολέμιούς του. Για να γραφτεί, χωρίς τις μέχρι πρότινος βάσιμες δικαιολογίες, αλλά και τα αβάσιμα «άλλοθι» περί «έλλειψης» στοιχείων, «άλλοθι», που απλώς αποσκοπούσαν στην παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας. Μια πολύτιμη, βιωματική «κατάθεση» για την ιστοριογραφία αποτελεί το βιβλίο (483 σελ.) του Τριαντάφυλλου Αθ. Γεροζήση «Ανταρτόπουλο στο ΔΣΕ (Το χαμένο ημερολόγιο)», («Σύγχρονη Εποχή»). Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Τριαντάφυλλος Α. Γεροζήσης – «Επίλεκτο Απόσπασμα 1ης Μεραρχίας ΔΣΕ Φλωράκη – Μπελογιάννη – Παπαγεωργίου (Γράμμος – Αγραφα – Μουργκάνα, Αύγουστος – Σεπτέμβρης 1949)»

27 06 2011

Δεν είναι παράταιρο, αντίθετα είναι απόλυτα φυσικό, σε ένα ιστορικό βιβλίο να προτάσσεται ένα ποίημα, όταν αυτό συμπυκνώνει τη βαθύτερη ουσία του ιστορούμενου γεγονότος, πολύ περισσότερο όταν η συνεισφορά του ατομικού και συλλογικού ανθρώπινου παράγοντα στο ιστορούμενο γεγονός «Ποίηση» απαράμιλλου ήθους, ηρωισμού και αυτοθυσίας. Εύστοχα, λοιπόν, ο ΕΠΟΝίτης μαχητής του ΔΣΕ Τριαντάφυλλος Α. Γεροζήσης στο βιβλίο του «Επίλεκτο Απόσπασμα 1ης Μεραρχίας ΔΣΕ Φλωράκη – Μπελογιάννη – Παπαγεωργίου (Γράμμος – Αγραφα – Μουργκάνα, Αύγουστος – Σεπτέμβρης 1949)» («Σύγχρονη Εποχή»), προτάσσει στίχους από τη «Ρωμιοσύνη» του Γ. Ρίτσου για να εκφράσει το «μπόι» των μαχητών αυτού του αποσπάσματος: «Δύσκολο πια να χαμηλώσουν./ Δύσκολο και να δουν το μπόι τους./ Μέσα στ’ αλώνι όπου δείπνησαν μια νυχτιά τα παλικάρια/ μένουνε τα λιοκούκουτσα και το αίμα το ξερό του φεγγαριού/ κι ο δεκαπεντασύλλαβος απ’ τ’ άρματά τους». Πρόκειται για πολύτιμη, κυριολεκτικά, ιστορική μονογραφία, την οποία προλογίζει όχι ένας αγωνιστής του ΔΣΕ, αλλά ένας στρατιωτικός «γαλουχημένος και εκπαιδευμένος» στρατιωτικός – επικεφαλής του Εθνικού Στρατού ενάντια στο ΔΣΕ. Αναφερόμαστε στον αντιστράτηγο ε.α. Δήμου Δημήτριο, ο οποίος στο ενδιαφέρον, ειλικρινές και τελικώς συγκινητικό προλόγισμα τονίζει ότι «με έντεχνο ιστορικό τρόπο και την παρεμβολή ακριβέστατων και ουσιαστικών διαγραμμάτων», το βιβλίο «φωτίζει μια πολύ λίγο γνωστή επιχείρηση, που αποτέλεσε την επωδό των στρατιωτικών επιχειρήσεων, και έκλεισε τον ιστορικό κύκλο της σύγκρουσης του Εθνικού Στρατού με το ΔΣΕ». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Τάκης Ψημμένος – «Αντάρτες στ’ Άγραφα (1946-1950)»

27 06 2011

Αναμνήσεις ενός αντάρτηΤόπος απάτητος από την Τουρκοκρατία, γι’ αυτό άγραφος στα φορολογικά, δηλαδή στα εξουσιαστικά, κατάστιχά της. Τόπος, που χιλιοτραγουδήθηκε από τη λαϊκή μούσα για την προεπαναστατική κλεφτουριά του («να γίνει κλέφτης στ’ Αγραφα κι αρματολός στο Βάλτο»), τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του, το ’21, το 1850 και 1878 και ενάντια στο γερμανικό φασισμό. Αυτός ο τόπος, τα Αγραφα,η δυσπρόσιτη γη, η επιβλητική φύση και οι ελευθερόφρονες άνθρωποί του, υπήρξε ο περιβάλλων χώρος ενός ακόμα πιο μεγάλου, πιο δραματικού, πιο ηρωικού αγώνα του λαού μας. Των καλύτερων, πιο περήφανων, πιο γενναίων τέκνων του και γι’ αυτό πιο αδικημένων και καταδιωγμένων από τους ξενοκίνητους ντόπιους δυνάστες. Σ’ αυτόν τον τόπο εκτυλίσσεται η λεπτομερέστατης ιστορικής ακρίβειας «αναπαράσταση» του αγώνα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας,με το βιβλίο του Τάκη Ψημένου «Αντάρτες στ’ Αγραφα (1946 – 1950)»,που υποτιτλίζεται «Αναμνήσεις ενός αντάρτη» και κυκλοφορεί σε τρίτη, συμπληρωμένη με νέα στοιχεία, έκδοση της «Σύγχρονης Εποχής».Χωρίς περιστροφές, πρόκειται για συνταρακτικό βιβλίο – σπουδαία κατάθεση προσωπικών βιωμάτων, αλλά και πολύχρονης, λεπτομερειακής έρευνας και συστηματικής συλλογής στοιχείων, διασταυρωμένων από πολλές ιστορικές «πηγές» και πολλούς άλλους μαχητές του ΔΣΕ. Για πολύτιμο για την ιστορική επιστήμη «κειμήλιο». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Η τρίχρονη εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας 1946 – 1949

27 06 2011

Ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας έχει αποτελέσει μέχρι σήμερα το βασικότερο στόχο κατασυκοφάντησης από τις κάθε λογής αντιδραστικές δυνάμεις της χώρας. Τα όσα γράφτηκαν και ειπώθηκαν από τους νικητές του 1949 επιβεβαιώνουν απόλυτα την ορθότητα και το βαθύτερο νόημα της φράσης του Λένιν ότι: «Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει «αμερόληπτη» κοινωνική επιστήμη σε μια κοινωνία χτισμένη πάνω στην ταξική πάλη». Με τις ψεύτικες ιστορίες, που έχουν γράψει για το Δημοκρατικό Στρατό οι δυνάμεις της αντίδρασης, προσπάθησαν να μπολιάσουν τις επόμενες γενιές με τον αντικομμουνισμό και να σβήσουν από τις μνήμες τα ιδανικά και τις αξίες της εθνικής ανεξαρτησίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, του σοσιαλισμού που είχαν θεριέψει κατά την εποχή του εμφυλίου πολέμου, αλλά και νωρίτερα και είχαν φλογίσει τις καρδιές των Ελλήνων. Χρειάστηκαν πολύχρονοι αγώνες του λαϊκού και πρώτ’ απ’ όλα του κομμουνιστικού κινήματος, για να σπάσει το φράγμα της σιωπής ή της αναίσχυντης διαστρέβλωσης της ιστορίας, για να κατακτηθεί βήμα βήμα η αντικειμενική τοποθέτηση του ΔΣΕ. Σήμερα, για άλλη μια φορά, οι απολογητές του συστήματος της εκμετάλλευσης επιχειρούν να ξαναγράψουν την ιστορία στα μέτρα τους έτσι που να απομακρύνουν όσο μπορούν τις νέες γενιές από τη γνώση της αλήθειας. «Η τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ 1946-1949» είναι μια έκδοση του «Ριζοσπάστη» και της «Σύγχρονης Εποχής» βασισμένη στο τετράμηνο αφιέρωμα που είχε γίνει από το όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ με αφορμή την επέτειο των 50 χρόνων από την ίδρυση του ΔΣΕ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Δημήτρης Ραβάνης- Ρεντής «10 ατέλειωτες ώρες»

18 06 2011

Κατοχή! Ένα τρένο, με ένα πολύτιμο για τον τόπο φορτίο, φεύγει με προορισμό το Γ΄ Ράιχ.
Οι ΕΑΜίτες μαθαίνουν για την αποστολή. Δύο άνθρωποι συγκρούονται: ο κατακτητής κι ο αντιστασιακός.

Ο ένας προσπαθεί να σταματήσει το τρένο. Ο άλλος να το προωθήσει. Ο χρόνος που διαθέτουν, είναι περιορισμένος:
Δέκα ώρες…

Αυτό το έργο του αλησμόνητου κομμουνιστή αγωνιστή της ΕΑΜικής Αντίστασης, πολυγραφότατου πεζογράφου, ποιητή, δραματουργού και μεταφραστή, με την παραστατικότητα, την αισθαντικότητα, την ανθρωπιά, την επονίτικη φλόγα της γραφής του Ραβάνη, «ζωντανεύει» μια περιπετειώδη ιστορία της κατοχής. Γράφτηκε το 1960 στο Βουκουρέστι, όπου ζούσε ως πολιτικός πρόσφυγας ο συγγραφέας και εκδόθηκε στα ρουμανικά το 1966. Το ελληνικό χειρόγραφο χάθηκε και έτσι η παρούσα έκδοση αποτελεί μεταγλώττιση του ρουμανικού κειμένου.





Βσέβολοντ Κοτσέτοφ – Οι Ζουρμπίν

12 06 2011

Οι Ζουρμπιν«Η πείρα;… Πραγματικά είναι ένας θησαυρός. Μα, είναι πολύ λίγο πράγμα για έναν καλό ειδικό, κυρίως στην εποχή μας. Χρειάζονται τεράστιες θεωρητικές γνώσεις. Επισκέφτηκα τελευταία ένα αυτόματο εργοστάσιο στη Μόσχα. Φανταστείτε μια επιχείρηση που είχε μονάχα δυο – τρεις εργάτες. Παράγει έμβολα για μοτέρ αυτοκινήτων. Ολες οι επεξεργασίες, από το χύσιμο έως το αμπαλάρισμα των τελειωμένων κομματιών, γίνονται από μηχανές. Ποια έπρεπε, λοιπόν, να είναι η πείρα εκείνων που δημιούργησαν αυτήν την επιχείρηση; Είχε ξαναδεί κανείς ποτέ τέτοιο πράγμα; Οχι, δεν είναι η πείρα. Το δημιουργικό πνεύμα, βασισμένο στις θεωρητικές γνώσεις, δημιούργησε το πρώτο στον κόσμο αυτόματο εργοστάσιο. Γιατί, επιτέλους, χρειαζόταν πρώτα να το δει κανείς με τη φαντασία και αυτό δεν ήταν δυνατό, παρά μέσα από χιλιάδες και χιλιάδες αριθμούς και πολύπλοκους υπολογισμούς, μέσα από τη θεωρία. Μάλιστα, από τη θεωρία!» Οι Ζουρμπίν είναι το τελευταίο έργο του Βσέβολοντ Κοτσέτοφ. Το είχε συλλάβει μες στον πόλεμο. Ο συγγραφέας είχε γράψει προηγούμενα πολλά ρεπορτάζ και διηγήματα για τους εργάτες, ιδιαίτερα για τους ναυπηγούς που τη ζωή τους και το μόχθο τους ο συγγραφέας είχε μάθει να τα γνωρίζει από τα νιάτα του. Αυτό το μυθιστόρημα το έγραψε μέσα σε δύο χρόνια και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ζβεζντά. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».