«ΡΙΖΟχαρτο»

12 02 2011

ΜΗΝΙΑΙΟ ΕΝΘΕΤΟ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Τευχος 1
Τευχος 2
Τευχος 3
Τευχος 4
Τευχος 5
Τευχος 6
Τευχος 7
Τευχος 8
Τευχος 9
Τευχος 10
Τευχος 11
Τευχος 12
Τευχος 13
Τευχος 14
Τευχος 15
Τευχος 16
Τευχος 17
Τευχος 18





«Φυλακίσεις και κρεμάλες τα κορμιά μας δεν λυγούν, θα γυρίσει και μια μέρα οι λαοί θα κυβερνούν»

24 02 2022

Νικόλαος Δ. Τζουγανάτος – «Οταν οι τοίχοι μιλούν»

Ο Νικόλαος Δ. Τζουγανάτος (1906-1994) υπήρξε δεινός αρχαιοελληνιστής και λατινιστής, βαθύς γνώστης της ελληνικής γλώσσας, που άφησε εποχή τόσο για τη διδασκαλία του σε πολλά σχολεία όσο και για το σχετικό συγγραφικό του έργο. Αρκετά από τα βιβλία του όπως ή «Σύνταξις της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης» και τα «Θέματα Αρχαίων Ελληνικών» αποτέλεσαν σημείο αναφοράς και κυκλοφορούν ακόμα.

Το βιβλίο του «Οταν οι τοίχοι μιλούν» αποτελεί ένα μοναδικό ντοκουμέντο που ήρθε στο φως της δημοσίευσης και της ιστορικής έρευνας χάρη στην πρωτοβουλία των παιδιών του, Δημήτρη και Μαίρης.

Ο Νικόλαος Τζουγανάτος ήταν καθηγητής στη Βαρβάκειο και πήρε μέρος στη δράση του ΕΑΜ στην περιοχή του Χαλανδρίου, όπου πρόσφερε ακούραστα. Κατά την περίοδο της σύγκρουσης του Δεκέμβρη πρόσφερε μέσα από τη Λαϊκή Επιτροπή Χαλανδρίου. Το έργο των Λαϊκών Επιτροπών εκείνες τις μέρες ήταν ο επισιτισμός, η περίθαλψη τραυματιών, παιδιών, ηλικιωμένων και ανήμπορων και η γενικότερη στήριξη του ΕΛΑΣ.

Για αυτήν τη δράση του ο συγγραφέας, όπως και χιλιάδες αγωνιστές αμέσως μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, συνελήφθη και σύρθηκε στα δικαστήρια με χαλκευμένες κατηγορίες ότι διέπραξε δολοφονίες αθώων, στη συνέχεια κλείστηκε στα υπόγεια των Φυλακών Χατζηκώ(ν)στα. Το εν λόγω κάτεργο βρισκόταν στην οδό Πειραιώς και εκεί στην Κατοχή κλείστηκαν χιλιάδες κομμουνιστές και άλλοι αγωνιστές.

Ο συγγραφέας έμεινε έγκλειστος εκεί επί ένα πεντάμηνο (5.3.1945 – 4.8.1945), εκεί κατάφερε στο μισοσκόταδο, από τους ματωμένους και βρώμικους τοίχους να αντιγράψει τα μηνύματα των αγωνιστών που είχαν κλειστεί τα αμέσως προηγούμενα χρόνια. Αγωνιστές που είχαν βασανιστεί άγρια, οι ίδιοι και οι οικογένειές τους, τόσο εκεί όσο και σε άλλα σφαγεία της Γκεστάπο και της Ελληνικής Ειδικής Ασφάλειας στο Κρυστάλ, στην Οδό Ελπίδος και αλλού.

Ο Ν. Τζουγανάτος στο γραφείο του στη Βαρβάκειο
Ο Ν. Τζουγανάτος στο γραφείο του στη Βαρβάκειο

Αγωνιστές και αγωνίστριες που είχαν δει με τα μάτια τους τους κανίβαλους της Ειδικής Ασφάλειας να καίνε και να λεηλατούν τα σπίτια τους, να βιάζουν, να ανοίγουν κρανία, να αρπάζουν, να λεηλατούν, να δολοφονούν. Πολλοί κρατούμενοι έχοντας βιώσει όλη την αγριότητα, με θάρρος και πίστη στα ιδανικά του αγώνα περίμεναν το εκτελεστικό απόσπασμα. Αυτήν τη σύγκρουση καταγράφει ο Νικόλαος Τζουγανάτος, από τη μια τα «αιμοβόρα θηρία», από την άλλη το «αντιφέγγισμα του μεγαλείου μιας ηρωικής θυσίας για την απόκρουση της απειλής της δουλείας».

Το γραπτό του Τζουγανάτου δεν είναι δικό του, αλλά η φωνή και τα πολλά χαράγματα των αγωνιστών στους τοίχους της φυλακής. «Δεν είμαι εγώ εκείνος που τα γράφω. Θα δείτε με τη φαντασία σας το ίδιο το θύμα να χαράζει τα γράμματά του στους τοίχους του κελιού. Θα ακούσετε τους τριγμούς και θα αισθανθείτε τους παλμούς της καρδιάς του. Θα ανοίγουν τα στόματα και θα πάρουν φωνή οι τοίχοι των φριχτών υπογείων της φυλακής. Μαζί με τη φωνή θα δείτε και τους κόκκινους λεκέδες από το αίμα των βασανισμένων. Προσοχή! Ακούστε. Οι τοίχοι μιλούν». (σελ. 22)

Πολλά μηνύματα δείχνουν την αποφασιστικότητα των αγωνιστών να δώσουν ακόμα και τη ζωή τους.

«Με θάρρος και υπερηφάνεια στο θάνατο, συνεχίστε τον αγώνα»

«Η αγωνία είναι τρομερή, όλοι όμως στεκόμαστε αποφασισμένοι, δεν λυπόμαστε γιατί πεθαίνουμε, λυπόμαστε γιατί δεν βλέπουμε αυτά που αγωνιστήκαμε ολοκληρωμένα»

Αλλες επιγραφές καταγράφουν κρίσιμες πληροφορίες όπως: «Γεωργίου Γεράσιμος, 16-2-44 δια Χαϊδάριον, εσυνελλήφθη 31-12-43 υπώ Ελπηδοφόρου» και αλλού «Εσυνελήφθει 1-1-44 ηπο Ελπιδοφόρου εκ Πατρών, Ευάγγελος Συνοδηνός, 16-2-44 δια Χαϊδάριον. Ανεβλήθει και πάμε για το σφαγηο τη 30-4-44 για άγνοστο κατεύθυνση». (σελ 40)

Ο Τζουγανάτος τη στιγμή που αντέγραφε αυτά τα χαράγματα δεν γνώριζε ποιος ήταν ο Ελπιδοφόρος, αλλά επρόκειτο για γνωστό κατακάθι που γνώριζε μυστικά του ΕΑΜ στην Αχαΐα, είχε στρατολογηθεί από τους Βρετανούς και κατέδιδε στελέχη του ΚΚΕ στην Γκεστάπο, αργότερα εντάχθηκε στα Τάγματα Ασφαλείας Πατρών.

Στους τοίχους χαράχτηκαν λόγια των αναπήρων του ιταλοελληνικού πολέμου, που με ανοιχτές πληγές τους άρπαξαν από τα νοσοκομεία τα Τάγματα Ασφαλείας και η Ειδική Ασφάλεια και τους έστειλαν σε φυλακές και εκτελεστικά αποσπάσματα, γράφει ένας: «Να πώς καταντήσανε οι ήρωες της Αλβανίας. Από τα κρεββάτια του πόνου, γυμνοί και ξυπόλυτοι, στα μπουντρούμια της Ειδικής Ασφάλειας. Ενας ανάπηρος». (σελ. 48)

Στις καταγραφές του Τζουγανάτου αποθησαυρίζονται πολλά στοιχεία από την ανώτερη ποιότητα των αγωνιστών, όπως ο κομμουνιστής Σπήλιος Αμπελογιάνης, που χαράζει τις στροφές 83-87 από τον «Υμνο στην Ελευθερία» του Διονύσιου Σολωμού. Ο Αμπελογιάννης εκτελέστηκε με τους 200 στην Καισαριανή.

Αλλος αγωνιστής έχει γράψει ένα δικό του ποίημα:

«Μαράθη το χορτάρι

γιατή η προδότες στέλλουνε

τη νιότη στο Χαϊδάρι.

Μα θαρθουν χρόνια δροσερά,

ηλιοστεφανωμένα,

που τους νεκρούς του Χαϊδαριού

θα ψάλλουν τιμημένα».

Αλλο χάραγμα επαναλαμβάνει τροποποιημένη μια φράση που λέει και ο Νίκος Ζαχαριάδης στο «Σύντομη Ιστορία του ΚΚΕ»: «Οποιος φοβάται μην πέσει είναι υποχρεωμένος να σέρνεται με την κοιλιά σαν σκουλήκι»

Αλλά και πολλά λιτά επιγράμματα που δίνουν την αισιοδοξία και την προοπτική του αγωνιστή.

«Φυλακίσεις και κρεμάλες τα κορμιά μας δεν λυγούν, θα γυρίσει και μια μέρα οι λαοί θα κυβερνούν. Ο περαστικός»

Αγωνιστές αφήνουν στους τοίχους την πείρα τους για να αντέξουν οι επόμενοι: «Λεβεντόπουλα μιν κάνετε δήλοσι. Είνε κριο πράμα!»

Αλλά και άλλες συμβουλές για αντοχή, για αντιμετώπιση της προσπάθειας των ασφαλιτών να κάμψουν το ηθικό των αγωνιστών: «1ον) Να κρατήσεις το ηθικό σου ψηλά. 2ον) Να μην πιστεύεις εις ότι σε λέγουν».

Το εντυπωσιακό φόρεμα της εθνικοφροσύνης…

Πολλές είναι οι φωνές που καλούν σε εκδίκηση για τους προδότες για τα «αιμοδιψή τέρατα» που γράφει και ο Τζουγανάτος: «Σύντροφοι εκδικηθείτε για τους σκοτωμένους συντρόφους». Και όπως εξηγεί, δεν είναι μια εκδίκηση κατά το οφθαλμός αντί οφθαλμού.

Οι συνεργάτες των αρχών Κατοχής όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν, όπως δικαίως περίμενε ο λαός, αλλά ντύθηκαν με αγγλικές στολές και στον Δεκέμβρη του ’44 ρίχτηκαν ενάντια στον λαό, στα επόμενα χρόνια συνέχεια είχαν και άλλες «δόξες». «Αφησαν το Χιτώνα του φασιστικού ρομποτισμού και φόρεσαν το εντυπωσιακό φόρεμα της εθνικοφροσύνης», γράφει ο συγγραφέας. Αυτά δεν είναι ανεξήγητα, η αστική τάξη ενιαία είδε το ζήτημα της διάσωσης και στερέωσης του καθεστώτος της.

Η οπτική Νικόλαου Τζουγανάτου, καταγραμμένη το 1945 και θεωρημένη εκ νέου το 1978 δίχως να αλλάξει κάτι, αποτυπώνει την οπτική της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού. Εδώ αξίζει να σημειώσουμε πως ο ΕΑΜίτης Τζουγανάτος δεν ήταν Κομμουνιστής, καθώς δραστηριοποιήθηκε πολιτικά στην ΕΛΔ του Τσιριμώκου. Η οπτική του ξεχειλίζει από μίσος στην αδικία. Για το γεγονός ότι οι αγωνιστές σύρθηκαν στις φυλακές και στα εκτελεστικά αποσπάσματα και οι θύτες, οι βασανιστές και δολοφόνοι δοξάστηκαν. Διαβάζοντας το βιβλίο εύκολα γίνεται ο παραλληλισμός με τους στίχους του Κώστα Βάρναλη.

«Καταδότης, τσολιάς και μπλοκαδόρος,

όσο βουλιάζεις στα σκατά, άλλο τόσο

θα βγαίνεις καθαρός και τιμημένος.

Κι άμα κάνει ο οχτρός την Προδοσία

καθεστώς, θά ‘σαι πρώτος: και Θρησκεία

και Νόμος και Ιστορία και Λόγος. Κι όταν

οι κανονιές γιορτάζουν των Ελλήνων

την Αρετή, συ θα ‘σαι ο Υπερέλλην!»

Ο,τι γράφτηκε με αίμα δεν σβήνει με βρώμικο μελάνι

Αξίζει να σημειώσουμε έναν στοχασμό του συγγραφέα για όσα είδε και έζησε, γράφει: «Δεν υπάρχει αμφιβολία για τη στενή συγγένεια της αδικίας και της προδοσίας. Ξεκινούν από τα ίδια σχεδόν ελατήρια». Τα εγκλήματα του Τσολάκογλου, των Γερμανοντυμένων του Πούλου, των καθαρμάτων της Ειδικής Ασφάλειας που ο Τζουγανάτος με οργή καταγγέλλει πως δεν δίστασαν ακόμα και να ασελγήσουν σε ένα ετοιμοθάνατο από τα βασανιστήρια δεκαεξάχρονο αγόρι. Δεν έβγαιναν απλά από μια εγκληματική φύση, αλλά από το γεγονός ότι με νύχια και δόντια υπεράσπιζαν ένα σύστημα άδικο και εκμεταλλευτικό.

Σήμερα γίνεται συστηματική προσπάθεια, στα πλαίσια του γενικότερου ρεύματος αναθεώρησης της Ιστορίας, να παρουσιαστεί πως δήθεν η συνεργασία με τους κατακτητές ήταν μια υγιής αντίδραση των φιλήσυχων πολιτών απέναντι στη δράση του ΕΑΜ. Σε αυτή την στόχευση συμβάλλουν και τα διάφορα προγράμματα καταγραφής προφορικών μαρτυριών με άφθονη χρηματοδότηση. Το γραπτό του Τζουγανάτου καταγράφει φράσεις που αποτελούν μνημεία για το ηθικό μεγαλείο των κομμουνιστών και χιλιάδων άλλων αγωνιστών, γραμμένα την πιο επίκαιρη στιγμή, στα κελιά των φυλακών, με κατατσακισμένα τα κορμιά, περιμένοντας το θάνατο, για την ευτυχία όλων των ανθρώπων.

Αξίζει να διαβαστεί ως μια ακόμα απόδειξη για τον αγώνα των κομμουνιστών και των άλλων προοδευτικών ανθρώπων που εμπνέονταν από ανώτερα ιδανικά. Αξίζει να διαβαστεί και να προβληματίσει για τον αντικομμουνισμό που διαδίδεται με κάθε μέσο και ευκαιρία, από ποικιλώνυμες πηγές – διαστρεβλώνοντας την ιστορική πραγματικότητα.





Ίστβαν Μάρκους – «Η Ευρώπη στο προσκήνιο. Η γέννηση του καπιταλισμού από τον 15ο έως τον 17ο αιώνα»

17 02 2020

Αυτό το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, το οποίο είναι εμπλουτισμένο με πολλές εικόνες και τεκμήρια της εποχής, καταπιάνεται με τη γέννηση του καπιταλιστικού κοινωνικοοικονομικού συστήματος μέσα από τη μήτρα της ευρωπαϊκής φεουδαρχικής κοινωνίας. Με ιδιαίτερη λογοτεχνική ικανότητα, ο συγγραφέας θέτει μια σειρά από ερωτήματα, αναδεικνύοντας κατά την απάντησή τους ουσιαστικές πλευρές της κοινωνικής εξέλιξης:

Πώς δημιουργήθηκαν – κατά τον λεγόμενο Μεσαίωνα – και αναπτύχθηκαν σταδιακά τα φύτρα του καπιταλισμού στην Ευρώπη; Γιατί ο νέος τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας αναπτύχθηκε για πρώτη φορά στην Ευρώπη και όχι σε άλλα μέρη όπως η Κίνα, ο πολιτισμός της οποίας προηγήθηκε κατά 1.500 χρόνια του ευρωπαϊκού; Γιατί τα πρώτα αστικά κράτη ήταν η Ολλανδία και η Αγγλία; Πώς προσαρμόστηκε σταδιακά η πολιτική, πολιτισμική, διανοητική και θρησκευτική ζωή της Ευρώπης ως συνέπεια της ανάπτυξης των νέων κοινωνικών σχέσεων στην παραγωγική διαδικασία;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Γιώργος Φαρσακίδης – «Η καινούργια πατρίδα»

12 02 2020

ΕξωφυλλοΗ αξία του βιβλίου Η καινούργια πατρίδα δε βρίσκεται μόνο στο ότι συμπληρώνει ένα κενό στη βιογραφία του Γιώργου Φαρσακίδη. Το κείμενο αυτό είναι πολύτιμο και για όσους ενδιαφέρονται για την ιστορία της Θεσσαλονίκης. Οι γοητευτικές περιγραφές του Φαρσακίδη μάς παρουσιάζουν μια ξεχασμένη πόλη, τη Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του ’30. Μέσα από τα παρατηρητικά του μάτια ζωντανεύουν οι γειτονιές της πόλης, οι χαρακτηριστικοί τύποι της, τα μαγαζιά της, οι καθημερινές ασχολίες των ανθρώπων, οι συζητήσεις τους στα καφενεία, ο αγώνας τους για επιβίωση και για αξιοπρέπεια. Ο συγγραφέας μάς δίνει την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε άγνωστες στιγμές από τη ζωή των «ρωσομεριτών» Ελλήνων και των Ρώσων εμιγκρέδων που βρέθηκαν στη Θεσσαλονίκη του Μεσοπολέμου, μας υπενθυμίζει τους τραγικά απολεσθέντες Εβραίους φίλους και συμμαθητές του, μας συστήνει τη σχετικά άγνωστη ιταλική παροικία της πόλης. Συμπερασματικά, η «Θεσσαλονίκη του Γιώργου Φαρσακίδη» μπορεί να σταθεί επάξια δίπλα σε αντίστοιχα βιβλία μεγάλων λογοτεχνών που έγραψαν για την πόλη και τους ανθρώπους της.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Αντώνης Κατσάς – «Στο Σύρμα»

12 02 2020

ΕξώφυλλοΣτο κολαστήριο της Μακρονήσου ο άνθρωπος έδειξε την πιο σκοτεινή και την πιο φωτεινή πλευρά του. Οι βασανιστές έγιναν λυκάνθρωποι. Οι κομμουνιστές και όλοι οι αγωνιστές που «επισκέφτηκαν» το νησί και δε λύγισαν έγραψαν πλευρές της ανθρώπινης Ιστορίας με το αίμα τους.

To θεατρικό έργο Στο Σύρμα είναι βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα και καταστάσεις. Κάποιες σκηνές είναι αποτέλεσμα έμπνευσης ή διασκευής περιγραφών που συνάντησε ο συγγραφέας, μελετώντας βιβλία ανθρώπων οι οποίοι την περίοδο 1947-1950 «φιλοξενήθηκαν προς αναμόρφωσιν» στη Μακρόνησο και κατέθεσαν τη δική τους μαρτυρία.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕ∆ΡΙΟ. ∆ΙΟΡΓΑΝΩΣΗ: ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ του ΚΚΕ, 15-16.12.2018 – «Η συνάντηση της νεοελληνικής λογοτεχνίας με το εργατικό κίνημα και την κομμουνιστική ιδεολογία από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι και το Μεσοπόλεμο»

25 12 2019

ΕξώφυλλοΈνα συνέδριο, αφιερωµένο στην εκατοντάχρονη διαδροµή του ΚΚΕ, που επιδίωξε να προσεγγίσει την ανάπτυξη της νεοελληνικής λογοτεχνίας, ιδιαίτερα της επαναστατικής σοσιαλιστικής, στην πιο κρίσιµη, καθοριστική για την εξέλιξή της περίοδο, αυτή του Μεσοπολέµου. Ανέδειξε επίσης τη διαπάλη στο χώρο της λογοτεχνίας στη συγκεκριµένη περίοδο, η οποία πήρε τη σφοδρότητα της ταξικής πάλης στο εργατικό κίνηµα.

Ένα συνέδριο που δίνει το έναυσµα στους νέους λογοτέχνες να µελετήσουν τη µαρξιστική φιλολογία, όπως και τη σύγχρονη στρατηγική του κοµµουνιστικού κινήµατος, και κάτω από το φως τους το λογοτεχνικό έργο των µεγάλων δηµιουργών κάθε καιρού και τόπου, χωρίς τις διαµεσολαβήσεις της αστικής και µικροαστικής «ειδηµοσύνης».

Ένα συνέδριο που δίνει το έναυσµα στους εκπαιδευτικούς, τους πανεπιστηµιακούς, τους φοιτητές, τους κριτικούς και µελετητές, όλους εκείνους που καταπιάνονται µε τη λογοτεχνία και εκτιµούν την εκατοντάχρονη πάλη του ΚΚΕ για έναν ανώτερο, ανθρώπινο πολιτισµό, να συµβάλουν µε την επιστηµονική εργασία τους για να προετοιµαστεί η νέα γενιά, που θα κάνει τη λογοτεχνία όπλο και σηµαία απελευθέρωσης του ανθρώπου.

Διαβάστε περισσότερα





Η 18η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (24 Ιούνη – 2 Ιούλη 1973)

20 12 2019

ΕξώφυλλοΗ 18η Ολομέλεια της ΚΕ (24 Ιούνη – 2 Ιούλη 1973) αποτέλεσε κομματικό Σώμα ιδιαίτερης σημασίας για την εκτίμηση της κατάστασης στην Ελλάδα τη συγκεκριμένη περίοδο, καθώς πέρα από τον απολογισμό δράσης του αντιδικτατορικού αγώνα, γίνεται φανερός ο προβληματισμός και ο προσανατολισμός για την αναγκαιότητα μεταφοράς της καθοδήγησης του Κόμματος στο εσωτερικό, αναδεικνύεται η πείρα και τα κριτικά συμπεράσματα από τη σκληρή προσπάθεια του Κόμματος να αντιμετωπίσει τις ανάγκες της παράνομης δουλειάς στην Ελλάδα, τις αλλεπάλληλες συλλήψεις στελεχών και μελών του, αλλά, κυρίως, τη βασική αποστολή του στην τελική επεξεργασία των Θέσεων της ΚΕ, του Σχεδίου Προγράμματος και Καταστατικού για το 9ο Συνέδριο, που συγκλήθηκε σχεδόν 7 χρόνια μετά από τη 12η Ολομέλεια του 1968 και 12 χρόνια μετά από το 8ο Συνέδριο (1961).

Η 18η Ολομέλεια παρέχει επίσης στοιχεία που εξηγούν κάτω από ποιες συνθήκες το Κόμμα, που διακηρύσσει με ειλικρίνεια την πίστη του στο μαρξισμό-λενινισμό, που δε φοβήθηκε την ένοπλη σύγκρουση με τον ταξικό αντίπαλο, που διαπαιδαγώγησε χιλιάδες λαϊκούς ήρωες, αλύγιστους στον αγώνα για τη ζωή και τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και γενικότερα του εργαζόμενου λαού, το Κόμμα του αγώνα για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, είναι δυνατό να υιοθετήσει λαθεμένες θέσεις και επιλογές, έως και να γλιστρήσει σε οπορτουνιστική παρέκκλιση, ακόμα και σε ζητήματα αρχών.

Διαβαστε περισσότερα

 





Ε. Β. Ιλιένκοφ – «Η διαλεκτική του Λένιν και η μεταφυσική του θετικισμού »

17 11 2019

O Ε. Β. Ιλιένκοφ (1924 – 1979) ήταν ένας από τους κορυφαίους Σοβιετικούς φιλοσόφους, με πολύ σημαντική συμβολή στην ανάπτυξη της μαρξιστικής – λενινιστικής φιλοσοφικής σκέψης. Στο επίκεντρο της δουλειάς του ήταν τα ζητήματα της υλιστικής διαλεκτικής και η προσπάθεια μιας συστηματικά αναπτυγμένης έκθεσης της διαλεκτικής ως λογικής και θεωρίας της γνώσης του σύγχρονου υλισμού. Aφιέρωσε μεγάλο μέρος του έργου του στην πολεμική με (νεο)θετικιστικές τάσεις, εντοπίζοντας τους κινδύνους που συνεπάγονταν η εξάπλωσή τους καθώς και η επίδραση που ασκούσαν και μέσα στη σοβιετική φιλοσοφία.

Η επανέκδοση από τη «Σύγχρονη Εποχή» αυτού του εξαντλημένου έργου του Ε. Β. Ιλιένκοφ αποτελεί μια ακόμα σημαντική συμβολή στην προσπάθεια να αναζωπυρωθεί το ενδιαφέρον για τη μαρξιστική φιλοσοφία στη χώρα μας. Το βιβλίο αυτό, που είναι το τελευταίο και πιο ώριμο έργο του Ιλιένκοφ, είναι αφιερωμένο στο μνημειώδες έργο του Β. Ι. Λένιν «Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός». Ο Ιλιένκοφ πραγματεύεται με γλαφυρή γραφή τη λενινιστική αντίληψη για την ύλη και τη συνείδηση, τη γνώση και την αλήθεια, τη διαλεκτική αντίθεση, τη σχέση αυθόρμητου και συνειδητού, τη σχέση της φιλοσοφίας με τις φυσικές επιστήμες.

Το έργο δεν έχει μόνο ιστορικό – φιλοσοφικό ενδιαφέρον, αλλά παραμένει ιδιαίτερα επίκαιρο και στις μέρες μας, τόσο γιατί οι σκέψεις τις οποίες καταθέτει αφορούν άμεσα και τη συζήτηση που διεξάγεται σήμερα για τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται, όσο και γιατί οι πολιτικές προεκτάσεις της σκέψης του Ιλιένκοφ μπορούν να τροφοδοτήσουν τη μελέτη για την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.





«Για την απελευθέρωση των γυναικών από κάθε κοινωνική ανισότητα. Η αντίληψη του ΚΚΕ.»

11 11 2019

ΕξώφυλλοΗ αντίληψη του ΚΚΕ για την απελευθέρωση των γυναικών από κάθε κοινωνική ανισότητα

Μια ευκαιρία για καλύτερη γνωριμία αλλά και για μια πιο προσεκτική ματιά στην πρωτοπόρα θέση του ΚΚΕ και τις σύγχρονες επεξεργασίες του για την ισοτιμία και τη χειραφέτηση της γυναίκας, για τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, για τον κοινωνικό θεσμό της οικογένειας, προσφέρει η έκδοση της «Σύγχρονης Εποχής» με τίτλο «Για την απελευθέρωση των γυναικών από κάθε κοινωνική ανισότητα. Η αντίληψη του ΚΚΕ».Η έκδοση περιλαμβάνει μια πλούσια αρθρογραφία, τις συλλογικές επεξεργασίες του Τμήματος της ΚΕ για την Ισοτιμία των Γυναικών, που αποτελούν το αναγκαίο «υπόβαθρο για την οργάνωση της ιδεολογικής, πολιτικής διαπάλης με τις αστικές και οπορτουνιστικές απόψεις για την κοινωνική θέση της γυναίκας, τις σχέσεις μεταξύ των φύλων», σε μια προσπάθεια που συνεχίζεται «ώστε να ενισχύεται η ικανότητα ταξικής προσέγγισης, διαλεκτικής – υλιστικής αντίληψης των κοινωνικών φαινομένων, διαμορφώνοντας κριτήρια, εφόδια μπροστά σε νέα ζητήματα που προκύπτουν».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Αντρέ Μαρτί – «Το έπος της Μαύρης Θάλασσας»

17 09 2013

Αναφέρεται στην ανταρσία των πληρωμάτων, στα γαλλικά πολεμικά πλοία που πήγαν να πολεμήσουν ενάντια στη Σοβιετική Ρωσία. Το βιβλίο αποτυπώνει την ακτινοβολία και την επίδραση που είχε η σοσιαλιστική επανάσταση και τη στήριξη που δέχτηκε από τους εργάτες των άλλων χωρών Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »





Αλμπερτ Μαλτς – «Το υπόγειο ρεύμα»

18 08 2013

Το υπόγειο ρεύμα

Επεισόδια από τα σκοτεινά χρόνια της ιστορίας των Ηνωμένων Πολιτειών

Το υπόγειο ρεύμα  είναι ένα ξεχωριστό βιβλίο της αμερικανικής εργατικής λογοτεχνίας. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για όλους, αφού αποτελεί μια ζωντανή γνωριμία με την πάλη των εργατών σε μια βιομηχανική περιοχή των ΗΠΑ – ταυτόχρονα είναι ένα δυνατό μυθιστόρημα που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »